Wanda, de kameleon die gezien wordt

DELEN:

Wanda omringd door haar (oud) collega's en familie. Foto: Communicatie Eenheid Den Haag.

Kameleons zijn doorgaans niet zichtbaar, omdat ze de kunst kennen van het opgaan in de omgeving. Wanda de Fretes is ook een kameleon, maar dan een van het omgekeerde soort. Als vitaalcoach in de eenheid Den Haag past ze zich perfect aan aan wat een collega nodig heeft. Dat wordt gezien en zeer gewaardeerd. En daar hoort eigenlijk maar een symbool bij…

Wanda zichtbaar verrast door de vele collega's die haar met een warm applaus binnenhaalden. Foto: Communicatie Eenheid Den Haag.

Wat een rustige vergadering had moeten worden op maandagmiddag 23 februari, bleek allesbehalve gewoon. Wanda verwachtte vijf collega’s in een overleg in het Haagse hoofdbureau. Toen de afspraak op het laatste moment werd verplaatst naar een grotere ruimte, vond ze dat wel wat vreemd, maar argwaan had ze niet. Totdat ze de deur van de overlegruimte opende.
Zo’n veertig (oud)collega’s trakteerden haar op een warme en klaterende applausdouche. Ook haar gezin was aanwezig. Totaal overrompeld wist ze even niet wat haar overkwam.

Een Blauw Hart vol betekenis
Wanda werd naar voren geroepen omdat de Stichting Waardering Erkenning Politie (WEP) haar namens collega’s wilde eren met een Blauw Hart. Lies Fris van WEP sprak haar toe met woorden die diepe indruk maakten bij Wanda: ‘Er zijn collega’s en er zijn natuurkrachten. Jij bent dat laatste: een stille storm van warmte, wijsheid en vitaliteit. Je bent geen rots of kompas. Jij bent een vonk. Een vonk die licht geeft, warmte brengt en mensen in beweging zet. En dat blijkt uit zóveel momenten die jouw collega’s met WEP deelden.’

Meer dan veertig jaar toewijding
Wanda werkt al meer dan veertig jaar voor de politie. In al die decennia is haar toewijding, liefde en energie onveranderd gebleven. Ze zet zich altijd in om politiemensen te helpen – of zij nu een (diepe) kras hebben opgelopen of juist gezonder willen leven.
Haar betrokkenheid stopt niet bij de voordeur van het bureau of wanneer de klok vijf uur slaat. Lies schetste het voorbeeld van een politiemedewerker die PTSS opliep en uiteindelijk met eervol ontslag het korps verliet: ‘Jij liet hem niet los. Je bleef contact zoeken. Niet uit verplichting, maar omdat jij voelt dat zorgen niet eindigt bij een functietitel. Hij zei: “Wanda houdt me nog steeds in de gaten. Dat betekent alles.” Voor jou is het misschien iets kleins, maar dát is die vonk die blijft branden, ook als het soms donker is.’
Collega’s vergelijken haar met een kameleon, maar dan niet eentje die verdwijnt in de achtergrond. Juist iemand die precies afstemt op wat een ander nodig heeft.

Verrast en geraakt
Dat tientallen collega’s haar het Blauwe Hart gunden, werd WEP al snel duidelijk. Voor Wanda zelf kwam het gebaar volledig onverwacht. Na het opspelden van de erespeld zocht ze zichtbaar naar woorden; ‘Dit geeft een heel warm gevoel. Als ik al die woorden van collega’s hoor… Dit voelt echt als waardering.’

Wanda met haar familie en Richard, hij was degene de aanvraag had ingediend bij WEP.