‘Jullie laten zelfs het zwart glanzen’: afscheid Nine Kooiman bij NPB

DELEN:

Twee handen die liefdevol een blauw hart omvatten. Dat symboliseert de betekenis die Nine Kooiman acht jaar lang had in haar werk voor de Nederlandse Politiebond (NPB). Op woensdag 8 april nam zij in Baarn afscheid van de bond en ontving zij een speciaal herinneringsbeeld.

Nine Kooimans betrokkenheid bij de mensen in het blauw begon al vóór haar werk bij de bond. Als Kamerlid voor de SP had zij de politie in haar portefeuille. De afgelopen acht jaar was zij bondssecretaris en voorzitter van de NPB. In die rollen zette zij zich onvermoeibaar in voor de veiligheid en positie van politiemensen.
Ze wist waar ze het over had, omdat ze regelmatig met politiemensen meeliep. Zo draaide ze nachtdiensten in Rotterdam, liep ze mee op de Politieacademie, bezocht ze basisteams in Zeeland en maakte ze tijdens oud en nieuw van dichtbij mee hoe dienders onder vuur kwamen te liggen door vuurwerk. Deze ervaringen en gesprekken gaven haar een diep inzicht in het werk en de realiteit van politiemensen. Met die kennis zette zij haar invloed in om hun positie te verbeteren.

Een brug tussen werkvloer, politiek en leiding
Haar inzet wordt dan ook breed gewaardeerd: door de werkvloer, de korpsleiding en vakbonden. Om die reden namen meerdere mensen contact op met stichting Waardering Erkenning Politie (WEP). Zij wilden Nine bij haar afscheid in het zonnetje zetten. WEP ontwikkelde daarvoor een speciale award: handen die een blauw hart omsluiten.
‘Ze gaan je missen. Je luisterend oor en je oprechte betrokkenheid,’ sprak Steven Walter van WEP bij de uitreiking. ‘Je vormde een brug tussen politie, politiek en korpsleiding, altijd op zoek naar het gezamenlijke belang. Als jij ergens voor ging, deed je dat volledig. Met 200 procent. Juist voor de mensen die zelf minder snel hun stem laten horen. Politiemensen zijn doeners, loyaal en onvermoeibaar, en hebben iemand nodig die voor hen opstaat.’

Het "blauwe vuur"
Nine Kooiman sprak haar dankbaarheid uit in een persoonlijke toespraak: ‘Jullie hebben mijn wereldbeeld verrijkt. Na jaren meedraaien in de politieorganisatie zal ik de wereld nooit meer hetzelfde zien. Ik zal nooit meer zonder zorgen over jullie een jaarwisseling meemaken. Ik heb veel plekken in Nederland waar ik nooit meer normaal voorbij kan lopen. Bij elke femicidezaak in de krant zal ik denken aan die ene wijkagent die met tranen in de ogen na die poging tot moord alles had gedaan om het te voorkomen - maar het was niet zijn schuld. Ik heb dood, leven en chaos in vele vormen gezien. Misschien zie ik de wereld nu nog rauwer dan voorheen, maar ook echter. Dat is moeilijk uit te leggen. Vergelijk het met de kleuren in een Bruynzeeldoos; de lichte kleuren schitteren meer als je ook het zwart kent. Ik kan niet beter omschrijven dat jullie óók het zwart laten glitteren. En dat het we er - zeker als vakbond - kunnen zijn als het zwart té zwart is. Ik voel mij thuis in blauw; je moet namelijk echt wel een beetje gek zijn om dit werk te kunnen doen. Jullie zijn de hele Bruynzeeldoos en het was een eer om met jullie te kleuren. Ik neem het "blauwe vuur" en jullie mee in mijn hart, want daar zitten jullie.’