Bij een instituut hoort een Blauw Hart

DELEN:

Gerard van den Haak is niet zomaar een medewerker van de Amsterdamse zedenpolitie. Hij is een instituut. Dat vinden niet alleen zijn collega’s, maar ook Lieve, de vrouw die ooit te vondeling werd gelegd. Om wie hij is en waar hij voor staat, ontving Gerard op maandag 4 mei het Blauwe Hart.

Betrokken, vasthoudend, rechtvaardig, een pitbull met een warm hart. Zo proberen mensen Gerard te omschrijven. Hij begon begin deze eeuw bij de hoofdstedelijke zedenpolitie en maakte naam met onder andere het Zeden Cold Case-project, dat hij tien jaar geleden samen startte met zijn collega Mirjam. Zijn drijfveer? Slachtoffers verder helpen, doen wat helpt bij hun verwerking en zorgen voor gerechtigheid. ‘Want jij weet dat achter elk dossier een mens zit. Iemand met vragen, iemand die nooit een antwoord heeft gekregen’, zei Henk van Essen, directeur van stichting Waardering Erkenning Politie (WEP). Hij sprak Gerard toe voordat hij de erespeld overhandigde. ‘Met hart en ziel stort jij je – samen met collega’s – op de zaken. Voor jou is rechtvaardigheid niet afhankelijk van een postcode. Of iemand nu in Amsterdam woont of in Venlo: in jouw ogen verdient iedereen dezelfde kans op erkenning. Dus zorgde jij dat oude zaken weer werden opgepakt. Jij werkt niet voor de zaak, maar voor de mens achter de zaak.’

Engel
Henk memoreerde de trouw waarmee Gerard zich inzet aan de hand van het verhaal van vondelinge Lieve. Nadat ze als pasgeborene in 2003 in een portiek in de Amsterdamse buurt De Pijp werd gevonden, startte een zoektocht naar haar ouders. Helaas zijn die tot op heden niet in beeld gekomen. Maar Gerard blijft aan haar zijde staan bij de zoektocht die nog steeds gaande is. ‘Het is fijn om iemand bij je te hebben die niet loslaat. Hij is gewoon een engel’, liet Lieve weten. Ook zij was bij de uitreiking aanwezig, net als het gezin van Gerard.

Voordat het Blauwe Hart werd opgespeld, zei de WEP-directeur nog tegen Gerard: ‘Jij noemt het zelf “gewoon hoe je bent”. Maar wat jij doet, is niet gewoon. Het is uitzonderlijk. Jij geeft mensen iets wat niet in dossiers staat: hoop. Erkenning. En soms zelfs een nieuw begin.’

Bevoorrecht mens
Na het opspelden nam Gerard het woord. ‘Ik ben een bevoorrecht mens, dat ik dit werk mag doen. En dat er af en toe naar mij geluisterd wordt,’ sprak hij met een glimlach. ‘Ik had het niet anders willen doen. Iedereen bedankt voor de steun en het vertrouwen en de mooie woorden.’