Boos

Volgende

Draagploeg Nationale Politie ontvangt WEP award

Waarom lijkt het er op dat iedereen tegenwoordig toch altijd maar boos is? Zij we nu echt allemaal boos op elkaar? We zijn boos op zwarte Piet, boos op witte Piet, boos omdat we langer moeten doorwerken, boos omdat de één meer bezit dan de ander, boos omdat er niet goed voor ons gezorgd wordt. Omdat we aan ons lot worden overgelaten. Daarnaast zijn we bij de politie boos omdat we ‘met te weinig zijn’, het werk niet meer aankunnen, ons niet meer veilig voelen. Op voorhand gaan we al weer boos worden op wat de Oudejaarsnacht ons gaat brengen en ontstaan nu al de eerste bespiegelingen wat er fout gaat in de nacht van 31 december op 1 januari.

Ik heb helemaal geen zin meer om boos te worden. In de eerste plaats omdat het –mij- nog nooit heeft geholpen. Mijn reflectie op mijn boosheid is dat ik voor onbepaalde tijd een vorm chagrijnigheid in mijn lijf voel waar ik werkelijk helemaal niets mee kan.
En bovendien. Is er nou zo veel reden om boos te zijn in dit land? De treinen rijden de laatste tijd met een akelige nauwkeurigheid, op voetbalgebied doen ‘we’ weer helemaal mee, de rijen in de supermarkten zullen ook tijdens de kerstdagen weer zeer beperkt zijn. Iedereen zal ook tijdens deze korte dagen geen gebrek hebben aan de meest noodzakelijke levensbehoeften.

En de politie? Die scoort de laatste jaren onverminderd hoog op basis van alle rapporten van gerenommeerde onderzoeksinstellingen als het CPB en het Centraal Bureau voor de Statistiek. En ja, ik heb inmiddels tientallen collega’s gesproken die met ontzettend veel plezier hun dienstje gaan draaien tijdens Oud en Nieuw. Woorden die ik vaak terug hoor is collegialiteit en teamgeest. En natuurlijk, alertheid is geboden omdat er nu eenmaal is ons land een –kleine- schare eencelligen rondloopt die geen flauw benul hebben wat ze aanrichten. Maar over het algemeen hebben heel veel collega’s een buitengewoon plezierige dienst.

Dit alles brengt mij tot de vraag waarom we niet eens wat meer het beste in ons naar boven halen in plaats te blijven hangen in droeftoeterij. Natuurlijk maken we allemaal onze nare momenten mee, bijvoorbeeld na het verlies van een dierbare. Maar ik heb het idee dat velen het momentum van genieten een beetje uit het oog zijn verloren. En waar ik dan helemaal slecht tegen kan is het wijzen naar ‘de ander.’ Naar mijn stellige overtuiging is de enige echte kans die je zelf kunt pakken is, om de door  jou gewenste verandering te bewerkstelligen, die verandering ZELF in gang te zetten. En wat mij betreft vanuit een positieve insteek vanuit hoop en vertrouwen. Ik heb namelijk nog nooit iets echt van de grond zien komen als je er zelf niet in gelooft en ook niet het vertrouwen hebt dat het beter kan. 

Terug naar de boosheid. De afgelopen weken zagen we boze mensen in gele hesjes, vooral in Frankrijk, protesteren tegen van alles en nog wat. Demonstreren is een groot goed, opkomen voor je rechten evenzeer. Ik ben zelf bijna opgegroeid in het actie/demonstratiemodel. Maar waar ik me tegen verzet is het feit alsof niets meer deugt in onze samenleving. Dat is namelijk verre van waar. Ik ben overtuigd van het feit dat er veel dingen in je leven verschijnen waar je boos op kunt zijn maar waar je tegelijkertijd zelf wat aan kunt doen. Ik zou zeggen: trek eens een ander kleur hesje aan en durf te genieten van de dingen die er voor jou wel toe doen. Het maakt het leven een stuk plezieriger. Ik wens iedereen alvast fijne kerstdagen en voorzichtig met de oliebollen…

Jan Willem van de Pol