Ben Mandemaker bij afscheid PCP: ik zit in mijn bonusjaren

Vorige

Geldplannen Nibud voor politie geven inzicht in financiën

Volgende

Oud-politiemensen delen polsbandjes #respect uit

Ben Mandemaker werkte 32 jaar bij de politie. Werd ziek maar bleef zich inzetten voor zijn chronisch zieke politie – oud-collega’s. Lachend: “Ik ben sinds kort officieel met pensioen. Dat klinkt toch beter dan dat ik zeg dat ik in de WIA (arbeidsongeschiktheidsverzekering red.) zit. Hoe dat voelt? Ik voel me minder schuldig en kan nu meer genieten van de rust. Het gaat toch om acceptatie. Dat is heel lastig als je merkt dat je steeds minder kunt terwijl je wel wílt.”

We spreken elkaar bij WEP op het terras van de Basis. Na vijf jaar neemt hij afscheid van PCP, het Platform Chronisch zieke Politiecollega’s.
Ben is net met zijn vrouw terug van een paar dagen zon in Zeeland. Hij ziet er goed uit. Aan de buitenkant. “Ik zit in mijn bonusjaren.” Ben is 45 jaar getrouwd, heeft drie dochters, een zoon en 3 kleinkinderen.

Collega’s begeleiden
Hij blikt terug op mooie politiejaren in allerlei functies. Net student-af was hij als ME-er bij de Molukse rellen in Den Haag. “Daar was ik toen knap ziek van. Een bedrijfsopvangteam bestond toen nog niet. Ik dacht: als ik collega’s kan begeleiden na zoiets, dan wil ik dat doen.” Hij werd brigadier, richtte zich op opleidingen, werd hulpofficier, chef noodhulp, richtte met collega’s de gemeenschappelijke meldkamer op, werkte bij de hondenbrigade en werd inspecteur.

Zenuwziekte
“Na 32 jaar ging ik bij de politie weg en werd ik manager bij een beveiligingsbedrijf. In die tijd werd ik ziek. Ik werd steeds vermoeider, wist niet waardoor. Na veel onderzoeken en 2 jaar ziekenhuisellende werden twee zenuwziektes vastgesteld. Het tast de dunne en dikke vezels in mijn lichaam aan. Veel soms ondragelijke chronische zenuwpijn als gevolg. De arts gaf me een aantal maanden tot een paar jaar. Maar meer wisten we niet. Ik heb in 2016 gesprekken gevoerd over euthanasie. Daarna met mijn vrouw en kinderen gesprekken gevoerd. Daar is een plan-B uitgekomen.”

Plan B
Dat plan-B betekende een 12 tal operaties tot nu toe en hij ontvangt medicatie die de pijn dragelijk maken. “Uitvinden welke medicatie het beste werkt, dat was een uitdaging. Maar nu is het te doen. Normaal gesproken werkt je immuunsysteem zo dat het je schimmels tegenwerkt. Dat is bij mij niet het geval waardoor ze een gevaar vormen, ook in mijn hoofd. Oktober aanstaande krijg ik een computergestuurde operatie. Dat gaat heel precies met een buisje richting de hersenen. Er is kans op hersenbeschadiging, maar daar denk ik niet teveel aan.”

PCP
Ben was vijf jaar dicht verbonden aan PCP. “Toen ik ziek werd kwam ik in contact met Peter van de Beek, die de strijd tegen kanker helaas heeft verloren. Hij bracht me in contact met het netwerk wat PCP heeft. Dat heeft me veel gebracht. En ik kon ook veel geven. Gesprekken begeleiden, structuur geven, me met de communicatie bemoeien en ik werd onderdeel van het kernteam.
Ik ben heel dankbaar voor het vertrouwen dat collega’s me hebben gegeven in al die gesprekken. Zo veel zorgen die, als je die met elkaar deelt, te dragen zijn. Dat is wat ik de collega’s ook mee wil geven: als je vertrouwen durft te geven, helpt het jezelf en je kunt veel betekenen voor anderen.”

Sta op!
Zo op het moment van afscheid van PCP heeft Ben nog een boodschap voor de politieorganisatie. “Het kan zijn dat collega’s lichamelijk ziek zijn. Maar als het in de bovenkamer nog klopt, dan kan zo’n collega nog van alles doen. Een leidinggevende is daarin cruciaal. Vroeger werd er gezegd: ‘je bent manager van je eigen loopbaan.’ Als je dan ziek wordt, val niet stil in kwelling maar sta op en maak er het beste van. Het is echt een opdracht om dan voor jezelf op te komen en te sturen op wat je wel en niet kan.”